سکته مغزی ایسکمیک حاد (AIS) یک قطع یا انسداد حاد خون رسانی مغزی است که در اثر عواملی مانند تصلب شرایین و ترومبوز عروق مغزی و شریان های کاروتید ایجاد می شود که منجر به نکروز بافت مغز تحت ایسکمی و هیپوکسی می شود. شروع حاد و عوارض، ناتوانی و مرگ و میر بالایی دارد. درمان های رایج برای AIS شامل آسپیراسیون ترومبوز و ترومبولیز داخل وریدی است. ترومبولیز داخل وریدی می تواند نتایج بالینی خوبی به دست آورد، اما بازه زمانی درمان آن باریک است و بیماران اغلب بهترین زمان برای ترومبولیز را از دست می دهند، در حالی که شرایط کاربرد درمان مداخله ای داخل عروقی گسترده تر است. اثرات بالینی ترومبولیز داخل وریدی و درمان مداخله ای داخل عروقی در پنجره های زمانی مختلف متفاوت است.
مطالعات نشان داده اند که کل نرخ موثر ترومبولیز داخل وریدی برای بیماران AIS در طی 4.5 ساعت از شروع، 91.67٪ است، در حالی که نرخ موثر کل بیماران با شروع 4.5 تا 12 ساعت به 78.33٪ کاهش می یابد که نشان می دهد ترومبولیز داخل وریدی دارای میزان زیادی است. محدودیت پنجره زمانی و اثر ترومبولیز برای بیماران مبتلا به تنگی عروق شدید ضعیف است. بنابراین، وسایل کمکی مانند درمان مداخله ای داخل عروقی معمولاً به صورت بالینی برای جبران اثر درمانی در خارج از بهترین پنجره زمانی ترومبولیز داخل وریدی استفاده می شود. در حال حاضر درمان مداخله ای داخل عروقی شامل اتساع بالون، گذاشتن استنت، آسپیراسیون ترومبوز و ... می باشد.درمان مداخله ای داخل عروقی که در این مقاله به آن اشاره شد، آسپیراسیون ترومبوز است که زخم کوچکی دارد و می تواند رگ های خونی باریک را گشاد کند. از فناوری مکانیکی برای کانالیزاسیون مجدد عروق خونی مسئول مسدود شده و جلوگیری از ریزش پلاکهای آترواسکلروتیک و مسدود شدن رگهای خونی، کاهش سرعت انسداد مجدد عروق خونی استفاده میکند و اثر درمانی خوبی دارد.
پنجره زمانی ترومبولیز داخل وریدی همراه با آسپیراسیون ترومبوز بسیار مهم است. هرچه درمان ترومبولیز بعد از شروع بیماری دیرتر انجام شود، میزان کانالیزاسیون مجدد عروق بعد از عمل کمتر است و ترومبولیز در عرض 2 ساعت بهترین است. بیمارانی که دوره درمان ترومبولیز طولانی تری دارند نسبت به بیمارانی که در مدت زمان کوتاهی پس از شروع بیماری تحت درمان قرار می گیرند، آسیب عصبی شدیدتری خواهند داشت. پیش آگهی بیمارانی که دیر ترومبولیز دریافت می کنند بدتر از بیمارانی است که در مدت کوتاهی پس از شروع بیماری تحت درمان قرار می گیرند و توانایی زندگی روزانه آنها پس از جراحی نیز ضعیف است (عمدتاً آزمایش غذا خوردن، لباس پوشیدن، راه رفتن و غیره). .).
به خوبی شناخته شده است که پیش آگهی بیماران مبتلا به بیماری های عروق مغزی به طور مستقیم با وضعیت فوری مرتبط است. هرچه درمان زودتر انجام شود، پیش آگهی و توانایی زندگی روزانه بیماران AIS بهتر است. یک مطالعه نشان داد که پارامترهای مربوط به تغییرات فشار خون در بیماران AIS با پیش آگهی ضعیف به طور قابل توجهی افزایش یافته است، که نشان می دهد پیش آگهی بیماران ارتباط نزدیکی با نقایص عصبی دارد. حدس زده می شود که هرچه زمان ترومبولیز زودتر باشد، بهبودی عصبی و پیش آگهی بیمار بهتر است، که نشان می دهد کنترل فشار خون در بیماران AIS ممکن است سطح پیش آگهی را بهبود بخشد. در مقایسه با درمان غیر مداخله ای، بیماران AIS که طی 6 تا 24 ساعت پس از شروع تحت آسپیراسیون ترومبوز قرار گرفتند، هیچ تفاوتی در خطر خونریزی داخل جمجمه ای در طی 72 ساعت نداشتند، اما پس از 3 ماه توانایی زندگی روزانه قوی تری داشتند.
به طور خلاصه، در عرض 4.5 ساعت از شروع، ترومبولیز داخل وریدی همراه با آسپیراسیون ترومبوز بیماران AIS بالاترین نرخ کانالیزاسیون عروقی، سطح پیش آگهی خوب بیمار، توانایی زندگی روزانه و ایمنی خوب را داشت.