تمرین درمان آنوریسم
اولین تکنیکهای آمبولیزاسیون اندوواسکولار توسط جراحان مغز و اعصاب و رادیولوژیستهای عصبی در دهههای 1960 و 1970 برای درمان ضایعات عروق مغزی "غیرقابل عمل" ایجاد شد. از این دوران اولیه علم مداخله عصبی، اکثریت قریب به اتفاق روشهای آمبولیزاسیون آنوریسم توسط متخصصان نورو رادیولوژیست مداخلهای و جراحان مغز و اعصاب اندوواسکولار انجام شده است. اولی از تسلط خود بر آنژیوگرافی و تکنیک های جراحی هدایت شده با تصویر به عنوان مدرک تحصیلی استفاده می کنند، و دومی از تخصص آناتومیک و درک عمیق خود از آنوریسم استفاده می کنند. برای دههها، این تخصصها برای پیشبرد امکانسنجی فنی ناوبری پیچیده عروق داخل جمجمه و آمبولیزاسیون آنوریسم با هم کار کردهاند.
سابقه اولیه مداخله عصبی
کانولاسیون داخل عروقی به طور گسترده در راهبردهای تشخیصی و درمانی در پزشکی بالینی استفاده شده است. پیشگام کانولاسیون داخل عروقی، روحانی استیون هیلز در اوایل قرن هجدهم بود که آزمایشاتی را بر روی مدل های اسب انجام داد. تأثیر گسترده کانولاسیون داخل عروقی زمانی شناخته شد که آندره فردریک کورناند، ورنر فورسمن و دیکنسون ریچاردز جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی را در سال 1956 برای اکتشافات خود در مورد کانولاسیون قلبی دریافت کردند. آنژیوگرافی تشخیصی مغز برای اولین بار در سال 1927 توسط Antonio Caetano de Abreu Freire برای گردش خون داخل جمجمه با هدف تصویربرداری از الگوهای عروقی غیرطبیعی اطراف تومورهای مغزی توصیف شد. او بعداً جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی در سال 1949 را برای کارش در مورد لوبوتومی برای درمان بیماری های روانی دریافت کرد. به دنبال این پیشرفت های برجسته در مورد کانولاسیون داخل عروقی و آنژیوگرافی، اولین کانولاسیون داخل عروقی عروق دهانه رحم انسان توسط آلفرد لوسنهوپ و آلفردو ولاسکز در سال 1964 گزارش شد، زمانی که آنها یک مورد داخل سرویکال را شرح دادند که یک مورد پارگی شریانی با استفاده از آنوریس ساکولار 25 موفق بود. دستگاه آمبولیزاسیون سیلیکونی کروی میلی متری. علیرغم پیامدهای بالینی ضعیف گزارش شده برای بیماران، این تجربه اولیه برای توسعه درمان های مداخله ای عصبی حیاتی بود و با تلاش های متعدد برای بهبود ناوبری درون عروقی و کاهش ترومای عروقی دنبال شد. دهه 1960 همچنین شاهد استفاده از اولین میکروکاتترها، راهبردهای هدایت مغناطیسی و ظهور روشی برای آمبولیزاسیون آنوریسم با استفاده از نوک مغناطیسی جداشدنی و ذرات آمبولی فلزی متصل بودیم. فناوری انسداد بالون در دهه 1970 زمانی که سربیننکو گزارش داد که بیش از 300 آنوریسم مغزی را با استفاده از این روش درمان کرده است، مورد توجه قرار گرفت. اگرچه برخی از مراکز و اپراتورها از استفاده از آمبولیزاسیون با بالون برای درمان آنوریسم داخل جمجمه ای حمایت می کنند، اما این استراتژی در نهایت ناامن تلقی شد، با معایب نرخ بالای پارگی آنوریسم و دوام ضعیف درمان. تنها با ظهور تکنولوژی کویل بود که درمان معمول درون عروقی آنوریسم داخل جمجمه به یک روش عملی تبدیل شد. قبل از ظهور فناوری کویلینگ اندوواسکولار، درمان اندوواسکولار آنوریسمهای داخل جمجمه عمدتاً شامل انسداد رگ مادر پس از آزمایش انسداد آنوریسم با بالون بود که برش جراحی ناموفق بود.
آمبولیزاسیون کویل داخل عروقی
تکامل دستگاه های درمان اندوواسکولار از طریق تکرارهای بسیاری از استراتژی های درمانی انجام شده است. هر درمان دارای مکانیسم های عمل فرضی مختلفی است. ظهور فناوری کویلینگ اندوواسکولار نقطه عطفی بزرگ در درمان مداخله ای عصبی بود زیرا انسداد بادوام آنوریسم را بدون خطر قابل توجهی برای بیمار امکان پذیر کرد. اگرچه کویلها در حال حاضر برای درمان انواع آسیبشناسی داخل جمجمه و انسداد عروق والدین در دسترس هستند، Guglielmi، Vinuela، Sepetka و Macellari از یک سیستم تحویل کوچکتر از اندازههای سنتی 5F و 4F برای کمک به ناوبری عروق داخل جمجمه استفاده میکنند. این ابزارهای دسترسی با سیم پیچهای نرم پلاتینی جفت شدند که با قرار دادن بخیهها یا سیمهای راهنما در یک مارپیچ مرتبه اول به سیمپیچهای مقاوم در برابر کشش تبدیل شدند. کویل های داخل آنوریسمال در دهه 1990 ساخته شدند. تکنیک های آمبولیزاسیون استراتژی آنها مبتنی بر قرار دادن نوک میکروکاتتر به گردن آنوریسم ساکولار قبل از تحویل میکروکاتتر کویل توسط Sadek Hilal و پیشبرد کویلهای پلاتین با استفاده از سیم راهنمای تحویل فولاد ضد زنگ بود. سپس یک جریان مستقیم رو به جلو به قسمت پروگزیمال سیم راهنمای تحویل اعمال می شود تا انعقاد الکتریکی و آزاد شدن سیم پیچ پلاتین در داخل آنوریسم آغاز شود. جنبه الکتروکواگولاسیون استراتژی آنها بر اساس کار اولیه شان مولان از دانشگاه شیکاگو است که از یک روش جراحی باز برای درمان آنوریسم های سینوسی کاورنو استفاده کرد و از سیم های مسی برای سوراخ کردن آنوریسم ها استفاده کرد. در اولین تجربه بالینی خود با استفاده از این استراتژی، Guglielmi و همکاران به انسداد جزئی یا کامل آنوریسم در تمام بیماران، با تنها یک مورد نقص عصبی گذرا دست یافتند. در آن زمان، فرضیه غالب این بود که انسداد داخل آنوریسمال توسط انعقاد الکتریکی بر روی گلبولهای سفید با بار منفی، گلبولهای قرمز خون و اجزای خون با ترویج تشکیل لخته از طریق اعمال یک سیم پیچ با بار مثبت به دست میآید. مطالعات بعدی تایید کرد که مزایای درمانی کویل ها با پر کردن فضا با کویل های پلاتین به دست می آید و کویل های پلاتین با غیر الکترودفشردگی دارای کارایی و میزان عود مشابه هستند. مکانیسمهای بالقوه برای جلوگیری از پارگی آنوریسم شامل کند کردن جریان خون در داخل و خارج آنوریسم برای ترویج تشکیل ترومبوز و متعاقب آن رشد انتیما، و همچنین سایر اثرات مکانیکی مانند هدایت جریان یا تعامل بیولوژیکی سیم پیچها با دیواره آنوریسم است.
کارآزمایی بینالمللی آنوریسم زیر عنکبوتیه (ISAT)، کارآزمایی برای درمان آنوریسمهای داخل جمجمهای پارهشده، در سال 2002 منتشر شد و نشان داد که درمان آنوریسمها با پیچخوردگی اندوواسکولار منجر به بقای ناتوانی بهتری نسبت به برش جراحی میشود. . این نتیجه باعث تغییر در درمان بیشتر آنوریسمهای داخل جمجمهای از «اول بریدن» به درمان اندوواسکولار شد و باعث افزایش تعداد آنوریسمهای مغزی شد که با مارپیچ درون عروقی درمان میشوند. در واقع، از سال 2004 تا 2014، در مجموع 79627 آنوریسم داخل جمجمه ای در ایالات متحده با کویلینگ اندوواسکولار درمان شدند، در حالی که 42256 با برش جراحی درمان شدند که تغییری چشمگیر در توزیع انواع درمان قبل از انتشار ISAT بود.
پس از پذیرش گسترده سیم پیچ های اندوواسکولار برای درمان آنوریسم های مغزی در عمل مداخله عصبی بالینی، توسعه دهندگان دستگاه شروع به طراحی کویل های زیست فعال کردند. بعداً، برای آمبولیزاسیون بهتر فضای درون کیسه آنوریسم، کویلهای پوششدادهشده با هیدروژل بیوانرت توسعه یافتند. کویل های پوشش داده شده و اصلاح شده همچنان از ارزش عملی زیادی در میان مداخله گرهای عصبی برخوردار هستند. اگرچه نتایج اولیه از کارآزماییهای تصادفیسازیشده که میزان عود را با کویلهای هیدروژل در مقابل کویلهای پلاتین برهنه در درمان آنوریسمها مقایسه میکنند، متفاوت بوده است، شواهد سطح 1 اخیر نشان میدهد که استفاده از کویلهای هیدروژل در آنوریسمهای پارهشده ممکن است بهتر از استفاده از سیمپیچهای پلاتین برهنه باشد. سودمند. متأسفانه، مزایای مشابهی در مورد کویل های زیست فعال مشاهده نشد. سازندگان بعدی، کویلهای پلاتین لخت را با تکنیکهای مختلف تسکین یا ویژگیهای پر کردن فضا مورد بازبینی قرار دادند.
آمبولیزاسیون کویل داخل عروقی چندین محدودیت دارد. اینها عبارتند از عود آنوریسم، فتق سیم پیچ و مهاجرت، استفاده محدود در آنوریسم ساکولار گردن پهن، چالش با آنوریسم حاوی شاخه های شریانی، و مشکل در موقعیت کاتتر برای آنوریسم های دیستال. این محدودیتها از طریق دستگاههای پیگیری و طراحیهای سیستم تحویل نوآورانه برطرف خواهند شد. علیرغم این محدودیتها، کویلهای اندوواسکولار هنوز به طور مکرر در بیماران مبتلا به آنوریسم پارگی حاد و در بیمارانی که نمیتوانند درمان ضد پلاکتی را تحمل کنند استفاده میشود.