تکنیک آسپیراسیون ترومبکتومی مکانیکی

ترومبولیز با دوز فعلی آلتپلاز در سال 1996 آغاز شد. در 27 سال پس از انتشار کارآزمایی NINDS، تغییر چندانی در این روش ایجاد نشده است. پنجره زمانی طولانی مشاهده شده در کارآزمایی ECASSIII 08، و استفاده از تصویربرداری چندوجهی در پنجره زمانی طولانی برای درمان نشانه های سکته مغزی با علت ناشناخته. با این حال، مدیریت خونرسانی مجدد حاد در سکته مغزی LVO از زمان کارآزمایی مهم ترومبکتومی مکانیکی در سال 2015 به طور قابل توجهی تغییر کرده است و همچنان تغییر خواهد کرد. این امر با پیشرفت های سریع در فناوری ترومبکتومی مکانیکی و نرم افزار مبتنی بر هوش مصنوعی امکان پذیر شده است. پیشرفت های سریع در فناوری منجر به پیشرفت های سریع در زمینه درمان اندوواسکولار شده است و یافته های قبلی در مورد اینکه کدام تکنیک موثرتر است: تمایز بین استنت رتریور و ترومبکتومی مکانیکی آسپیراسیون کمتر واضح شده است. انتظار می رود که معرفی یک کاتتر 0.88 در بخش M1 اثر مخربی بر تکنیک آسپیراسیون داشته باشد، در حالی که بهبود استنت های ترومبکتومی ممکن است زیاد نباشد.

قبلاً نشان داده شده بود که روش آسپیراسیون Frist Line نسبت به بازیابی استنت پایین نیست. با این وجود، مسائل مربوط به خونرسانی مجدد ناقص، قابلیت ردیابی دستگاه های لومن با قطر داخلی بزرگ، میزان خونرسانی مجدد اولین گذر و نیاز به استفاده از دستگاه های کمکی توسط چندین متخصص مورد انتقاد قرار گرفته است که اصرار دارند ابتدا از استنت ترومبکتومی یا تکنیک ترکیبی استفاده کنند. اکثر کاتترهای آسپیراسیون که امروزه استفاده می شوند دارای قطر داخلی 0 هستند.070-0.074 اینچ، معادل 1.8 میلی متر، که کوچکتر از قطر لومن 3 میلی متری قطعه استاندارد M1 است. این امر نرخ عبور اول پایین تر و آمبولی دیستال مکرر را توضیح می دهد. علاوه بر این، داده های ادبیات از ملاحظات نظری قبلی حمایت می کنند که تکنیک آسپیراسیون می تواند ارتباط نزدیکی با اندازه قطر داخلی (ID) داشته باشد. فقط کانال‌سازی مجدد آسپیراسیون در شناسه‌های بزرگ‌تر به طور قابل‌توجهی رایج‌تر بود، و نیاز کمتری به دستگاه‌های کمکی در شناسه‌های بزرگ‌تر وجود داشت.

همانطور که در تجزیه و تحلیل قبلی ذکر شد، فناوری آسپیراسیون گذر اول به سرعت در حال توسعه است و انتظار می‌رود نرخ اثر عبور اول به 70-80 درصد برسد. انتظار می رود این پیشرفت ها در چند سال آینده منجر به استفاده معمول بالینی شود. آنها این کار را عمدتاً با افزایش اندازه دستگاه انجام می دهند، که بهبودهای بعدی را در نیروی آسپیراسیون مستقیم ایجاد می کند و امکان آسپیراسیون کامل ترومبوز را فراهم می کند و در نتیجه آمبولی دیستال را به حداقل می رساند. با این حال، چندین پیشرفت دیگر ممکن است بر «فناوری آسپیراسیون» تأثیر بگذارد و تکنیک‌های آسپیراسیون آینده را مؤثرتر کند. در آزمایش‌های قبلی نشان داده شده است که پمپ‌های آسپیراسیون در مقایسه با آسپیراسیون دستی، هنگام انجام آسپیراسیون با استفاده از کاتتر 0.070 هیچ مزیت اضافی ارائه نمی‌دهند. اگرچه این امر خلاف واقع به نظر می رسد، خلاء ایجاد شده توسط پمپ باید در قوطی 1.5 لیتری و لوله 2.7 متری حفظ شود، بنابراین نسبت به خلاء ایجاد شده توسط آسپیراسیون دستی با سرنگ 60 میلی لیتری برتری ندارد. هر پمپ آسپیراسیون مورد استفاده در عمل بالینی حداقل 200-300 یورو هزینه دارد، ما باید این را در نظر داشته باشیم و از پمپ آسپیراسیون استفاده نکنیم مگر اینکه کاملاً ضروری باشد.

با این حال، برخی از پیشرفت ها در طراحی مهندسی پمپ مکش و هوش مصنوعی ممکن است مزایای قابل توجهی برای آسپیراسیون پمپ ایجاد کند: به ویژه آسپیراسیون دوره ای و آسپیراسیون متناوب. چندین گزارش نتایج اولیه امیدوارکننده ای را با آسپیراسیون دوره ای نشان داده اند. در یک مطالعه پیشگام، کالوسک و تیم تیم، نرخ خونرسانی مجدد عبور اول را تا 68.4 درصد گزارش کردند که 76.3 درصد آن با سیستم آسپیراسیون گردش خون جدید بود. این با تأثیر گذر اول تاریخی 24 درصد -30 درصد بسیار مطلوب است. با این حال، برای به دست آوردن نتایج معتبر، اعتبار بیشتر کارآیی آسپیراسیون گردش خون در جمعیت‌های تصادفی‌سازی شده بیماران و برون‌سپاری قضاوت نتایج به افرادی که نسبت به نوع آسپیراسیون اولیه نابینا هستند، باید حاصل شود - عینی‌ترین نتایج را می‌توان به دست آورد.