معرفی استنت رتریور ترومبکتومی

الزامات عملکردی:

استنت ترومبکتومی عصبی معمولاً یک استنت خود گشاد شونده است که می‌تواند از طریق میکروکاتتر به رگ‌های خونی بزرگ داخل جمجمه وارد شود. در شرایط انسداد حاد برای حذف ترومبوز در انسداد عروق خونی بزرگ و بازگرداندن جریان خون داخل جمجمه استفاده می شود. طراحی آن باید شرایط زیر را برآورده کند:

الف می توان آن را از طریق میکروکاتتر وارد رگ های خونی بزرگ داخل جمجمه کرد و نیروی شعاعی مناسبی برای چسبیدن به دیواره رگ خونی دارد.

ب با در نظر گرفتن تغییرات در ترکیب و تراکم ترومبوز، توانایی تماس و ادغام با مواد ترومبوز را دارد.

ج. توانایی محافظت و حذف ترومبوز و کاهش خطر تکه تکه شدن ترومبوز و آمبولی دیستال را دارد.

د سرعت کانالیزاسیون مجدد در اولین گذر بالایی دارد، یعنی می توان ترومبوز را برداشته و در اولین استقرار جریان خون را بازیابی کرد.

ه. آسیب به مجرای دیواره رگ خونی را در حین استقرار و بازیابی به حداقل برسانید.

f. هنگامی که ترومبوز به طور کامل برداشته نشده است، می توان آن را چندین بار در رگ مورد نظر یا بیشتر در قسمت دیستال مستقر کرد.

خصوصیات:

ساخت استنت ترومبکتومی با بهره گیری از متغیرهای زیادی در طراحی استنت می تواند به عملکرد مطلوب دست یابد و الزامات طراحی فوق را برآورده کند. این ویژگی ها عبارتند از: مواد مورد استفاده (Material)، فرم مواد اولیه (Form)، روش ساخت (Fabrication)، هندسه (Geometry) و افزودن استنت (Additions).

پس از چندین بار تکرار، ایمنی و اثربخشی استنت رتریور ترومبکتومی بهبود یافته است. ترکیب استنت ترومبکتومی جدید با آسپیراسیون مستقیم ممکن است جهت خوبی باشد. مقایسه مستقیم مدل حیوانی in vitro و in vivo بین استنت های مختلف نسل دوم و سوم می تواند به روشن شدن جنبه های طراحی استنت که به بهبود عملکرد بالینی کمک می کند کمک کند. آزمایش‌های مرتبط نشان داده‌اند که استنت‌های با سطح مقطع متفاوت را نمی‌توان مستقیماً مقایسه کرد. تست‌های عملکرد استنت، از جمله تست‌های عقب‌نشینی نیز نتایج مرتبطی دارند. کارآزمایی‌های ترومبکتومی دستگاه‌های مختلفی را آزمایش کرده‌اند و همچنین داده‌های مرتبطی وجود دارد.