انتخاب غلاف و کاتتر مناسب و استفاده مناسب از تکنیکهای مربوطه در یک توالی خاص، همگی برای موفقیت هر مداخله عصبی عروقی بسیار مهم هستند و کلیدی برای جلوگیری از عوارض فاجعهبار هستند. انتخاب دستگاه بستگی به مسیر آناتومیکی رگ های خونی در ناحیه مورد نظر و نوع طرح مداخله ای دارد.
غلاف یک کاتتر است که از یک دریچه یک طرفه و یک انتهای تزریق تشکیل شده است. معمولاً برای سوراخ کردن عروق خونی شریان فمورال، شریان رادیال و شریان بازویی استفاده می شود. غلاف امکان تبادل سریع کاتترها و تجهیزات را با آسیب احتمالی کمی به محل دسترسی عروقی می دهد. در یک کارآزمایی تصادفی کنترل شده، استفاده از غلاف شریانی باعث کاهش بروز خونریزی در محل سوراخ شدن شریان فمورال در حین عمل شد و سهولت عمل کاتتر را بدون افزایش بروز عوارض در سمت سوراخ، بهبود بخشید. اغلب از غلاف های کوتاه (10 تا 13 سانتی متر) استفاده می شود. و قطرهای موجود آن از 4 تا 10 فارنهایت متغیر است. در طی مراحل نوروآنژیوگرافی، غلاف باید به طور مداوم با سالین هپارینه شده در فشار شریانی تحت فشار قرار گیرد. هنگامی که آترواسکلروز یا پیچ خوردگی شریان ایلیوفمورال مانع از تحویل کاتتر می شود، ممکن است یک غلاف بلند (25 سانتی متر) انتخاب شود. یک غلاف به طول 80 یا 90 سانتی متر می تواند به شریان کاروتید یا شریان ساب کلاوین برسد و به عنوان یک وسیله تثبیت کننده برای حمایت از کاتتر هدایت کننده یا برای کاتترهای هدایت کننده لومن بزرگ استفاده شود.
کاتترهای مورد استفاده برای مداخله عصبی عروقی به کاتترهای تشخیصی و کاتترهای هدایت کننده تقسیم می شوند. این کاتترها می توانند به رگ های خونی هدف در قوس آئورت برسند و به میکروکاتترها اجازه دهند تا به گردش خون داخل جمجمه برسند. برای کمک به این کاتترها در رسیدن به محل مورد نظر از راهنماهای هیدروفیل یا سیم های میکروگید استفاده می شود.
کاتتر تشخیصی: کاتتر استانداردی که برای آنژیوگرافی مغزی استفاده می شود، یک کاتتر با زاویه مخروطی 4F یا 5F است. طول معمول کاتتر 90 سانتی متر است تا از طول کافی خارج از غلاف اطمینان حاصل شود. کاتترهای 4F یا 5F را می توان در بیماران مبتلا به پیچ خوردگی قوس آئورت گاوی استفاده کرد. همچنین می توان از کاتتر 5F برای دسترسی به شریان ساب کلاوین راست یا شریان مهره ای راست استفاده کرد. کاتتر تشخیصی اغلب تحت حمایت یک سیم راهنمای هیدروفیل پیشرفت می کند. مسیر نوک سیم راهنما باید تحت فلوروسکوپی مستقیم از ابتدای سوراخ شدن شریان فمورال ردیابی شود. سیم راهنما باید همیشه 8 تا 10 سانتی متر از کاتتر بلندتر باشد تا از برش دیواره عروق جلوگیری شود. . هنگام دسترسی به شریان های کاروتید مهره ای، داخلی و خارجی باید از تکنیک های برنامه ریزی مسیر استفاده شود.
کاتتر هدایت کننده: کاتتر هدایت کننده یک پلت فرم پایدار را فراهم می کند که از طریق آن میکروکاتتر می تواند در طول درمان مداخله ای به عروق کوچک دیستال برسد. کاتتر هدایت کننده 5F امکان قرار دادن یک میکروکاتتر با فاصله کافی برای آبیاری و تزریق کنتراست را می دهد. کاتترهای هدایت کننده 6F یا 7F برای بیمارانی که نیاز به حمایت بیشتری دارند استفاده می شود. برخی از کاتترها غیر آب دوست هستند، در داخل رگ پایدارتر هستند، بستر مناسبی را در عروق پرپیچ و خم ایجاد می کنند و لومن بزرگتری دارند. بالون کاتتر هدایت کننده بالون می تواند جریان خون پروگزیمال را مسدود کند و از آمبولی در رگ های خونی دیستال جلوگیری کند، به ویژه در طول درمان مداخله ای شریان کاروتید. لومن این کاتترها نسبتا کوچک است و تنها 80 سانتی متر طول دارد. کاتتر دارای نوک نرم و آتروماتیک است، اما آب دوست است و به راحتی می لغزد. غلاف یا کاتتر هدایت کننده که حمایت سفت و پایداری را فراهم می کند.
جزئیات استفاده از کاتترهای هدایت کننده نقش کلیدی در موفقیت درمان آمبولیزاسیون داخل جمجمه ای ایفا می کند زیرا بستری پایدار برای میکروکاتترهای نرم و انعطاف پذیر برای ورود به عروق خونی داخل جمجمه ای فراهم می کند. در بیماران جوان بدون پیچ خوردگی و تصلب شرایین می توان کاتتر را مستقیماً در رگ مورد نظر قرار داد. در بیماران مبتلا به آناتومی پر پیچ و خم، تصلب شرایین یا دیسپلازی میوفیبریلار، باید از یک سیم راهنمای تعویض برای تعویض استفاده شود. کاتتر راهنما باید با استفاده از نقشه مسیر به داخل شریان های کاروتید و مهره ای هدایت شود. هرچه بیشتر از هم فاصله داشته باشد، ثبات بیشتری ایجاد می کند. در سیستم شریان کاروتید بدون پیچ خوردگی و بیماری، توصیه می شود انتهای سر کاتتر هدایت کننده در قسمت عمودی قسمت پتروز شریان کاروتید داخلی قرار گیرد. در گردن آشکارا پر پیچ و خم شریان کاروتید داخلی، نوک کاتتر هدایت کننده فقط باید درست بالای انتهای پروگزیمال منحنی قرار گیرد. محل ایده آل برای نوک کاتتر هدایت کننده شریان مهره ای، دیستال بخش خارج جمجمه ای شریان مهره ای است، معمولاً در خم اول. هنگامی که کاتتر هدایت کننده در محل قرار دارد، ماده حاجب از طریق کاتتر هدایت کننده (تحت فلوروسکوپی) تزریق می شود تا مورفولوژی رگ های خونی اطراف نوک کاتتر بررسی شود و اسپاسم عروقی یا تشریح عروق اطراف نوک کاتتر بررسی شود. اگر وازواسپاسم و محدودیت جریان به دلیل نوک کاتتر رخ دهد، بیرون کشیدن کاتتر 1 میلی متر اغلب برای بازگرداندن جریان کافی است. برای جلوگیری از ترومبوز و آمبولیزاسیون دیستال، شستشوی مداوم کاتتر راهنما با سالین هپارینه شده مهم است. همچنین نظارت بر موقعیت کاتتر هدایت کننده تحت فلوروسکوپی منظم در هنگام ورود میکروکاتتر و اقدامات مداخله ای برای اطمینان از قرار گرفتن کاتتر هدایت کننده در موقعیت مناسب بسیار مهم است.
میکروکاتترها می توانند به صورت کواکسیال از طریق کاتتر هدایت کننده به گردش خون داخل جمجمه برسند. آنها به میکروکاتترهای هدایت شونده با سیم، میکروکاتترهای هدایت جریان خون یا میکروکاتترهای هدایت شونده با سیم هدایت شونده تقسیم می شوند. میکروکاتترهای هدایت شونده با سیم راهنما بیشتر مورد استفاده قرار می گیرند. این میکروکاتترها از نظر طول، قطر داخلی و خارجی و شکل متفاوت هستند. میکروکاتتر Tranvi با دی متیل سولفوکسید (DMSO، مورد نیاز برای عوامل آمبولیک مایع) سازگار است. انتخاب میکروکاتتر به موارد زیر بستگی دارد: نوع دستگاه و عامل آمبولیک تحویل شده از طریق میکروکاتتر، قطر نسبت به قطر داخلی کاتتر هدایت کننده که اجازه تزریق از طریق کاتتر هدایت کننده را می دهد، و آناتومی یا پیچ خوردگی که برای رسیدن به آن باید برطرف شود. سایت هدف برای استفاده از یک سیم پیچ قابل رهاسازی، به جای یک میکروکاتتر تک علامت، به یک میکروکاتتر دارای برچسب دو نقطه ای نیاز است. این دو علامت باعث می شود 3 سانتی متر دیستال میکروکاتتر کمی سخت تر از قسمت مربوط به میکروکاتتر تک علامت دار شود.
تفاوتهای ظریف در استفاده از میکروکاتترهای هدایتشونده با سیم راهنما: نقشههای مسیر دوطرفه برای انتخاب دقیق میکروکاتترها و نظارت بر موقعیت میکروکاتترها در حین کار بسیار مهم هستند. در حین عمل باید از سالین هپارینه شده برای شستشوی مداوم کاتتر هدایت کننده و میکروکاتتر استفاده شود. همه میکروکاتترهای هدایت شونده با سیم گاید دارای یک پوشش آبدوست هستند، در یک حلقه پلاستیکی بسته بندی می شوند و می توان آنها را با سالین هپارینه شده استریل شستشو داد تا پوشش را هیدراته کند. میکروکاتتر را به دریچه هموستاز چرخشی وصل کنید و هوای میکروکاتتر را با سالین هپارینه شده خارج کنید. از یک راهنمای سیم راهنما برای وارد کردن سیم راهنما به دریچه هموستاز چرخشی استفاده کنید. کنترل کننده پیچ در انتهای پروگزیمال سیم راهنما ثابت می شود و سیم راهنما با چرخاندن سر منحنی انتهای دیستال سیم راهنما کنترل می شود. نوک میکروکاتتر میتواند از سیم راهنما در بخشهای صافتر رگهای خونی فراتر رود و در نتیجه آسیب یا سوراخ شدن عروق کاهش یابد. در خمهای تیز یا شاخههای رگهای خونی، سیم راهنما باید چرخانده شود و با دقت عبور داده شود. هنگامی که میکروکاتتر به محل مورد نظر رسید، میکروگااید وایر را به آرامی بکشید و خارج کنید. نوک میکرو کاتتر را تحت فلوروسکوپی مشاهده کنید و میکروگااید وایر را بیرون بکشید، زیرا با برداشتن سیم راهنما انرژی انباشته شده روی میکروکاتتر آزاد می شود و به میکروکاتتر اجازه می دهد تا به سمت جلو حرکت کند. تزریق مقدار کمی ماده حاجب از طریق میکروکاتتر می تواند موقعیت و باز بودن میکروکاتتر را تعیین کند. توجه به دریچه هموستاتیک دوار متصل به میکروکاتتر (و کاتتر هدایت کننده) در طول فرآیند برای تعیین ترومبوز یا حباب هوا ضروری است.
6. پیشگیری از خطر: ارزیابی دقیق آناتومی قبل از عمل و حین عمل بیمار، اهداف درمان مداخلهای و تسلط بر ویژگیها و عملکرد غلافها و کاتترهای مختلف برای موفقیت عملهای اندوواسکولار عصبی و عروقی بسیار مهم است و همچنین کلیدی برای اجتناب از عوارض