فناوری SWIM یک فناوری جامع است که بر اساس بازیابی استنت به عنوان سنگ بنا است. آن را با آسپیراسیون تماس با کاتتر میانی ترکیب کرد تا مکانیسم های دوگانه "استنت گرفتن" و "آسپیراسیون کاتتر" را درک کند. پس از تکامل مداوم، به یک استنت ترومبکتومی همراه با یک روش ترومبکتومی کاتتر میانی تبدیل شده است. این یک محلول ترومبکتومی با ویژگی های چینی است که توسط پزشکان چینی ترومبکتومی با در نظر گرفتن اثر و هزینه بررسی و غربالگری شده است. آن دسته از تکنیک هایی که شامل کاتترهای هدایت شونده با بالون، کاتترهای آسپیراسیون و غیره می شوند را نمی توان تکنیک SWIM نامید. دو راه برای برداشتن استنت در روش SWIM وجود دارد: یکی این که استنت ترومبکتومی از کاتتر میانی بیرون کشیده می شود و سپس کاتتر میانی آسپیراسیون می شود. مورد دیگر این است که استنت ترومبکتومی تا نیمه به انتهای سر کاتتر میانی کشیده می شود و پس از قفل شدن به طور کامل خارج می شود. . روش اول را می توان به طرحی نسبت داد که از کاتتر میانی به عنوان کانال برای ترومبکتومی استفاده می کند و استنت پس از قرار گرفتن ارتفاع در جای خود به علاوه کاتتر میانی آسپیراسیون درجا بازیابی می شود، به ویژه برای انسداد شریان مغزی میانی و سایر آمبولیک های کوچک مناسب است. بارهایی که می توانند به داخل کاتتر میانی کشیده یا ساکشن شوند. روش دوم را می توان به روش ترومبکتومی با گیره های ثابت دوتایی همراه با آسپیراسیون نسبت داد.
اگر فناوری SWIM یک ویژگی چینی است، فناوری Solumbra در خارج از کشور منشأ گرفته و ترویج شده است. مانند روش SWIM، این روش به یک تکنیک ترومبکتومی تبدیل شده است که استنت ترومبکتومی را با کاتتر آسپیراسیون ترکیب می کند. مراحل عمل تکنیک سولومبرا اساساً با تکنیک SWIM یکسان است، اما جزئیات با تکنیک SWIM که در آن کاتتر میانی به ترومبوس می چسبد، و روش سولومبرا که در آن کاتتر آسپیراسیون با کاتتر تماس نمی گیرد متفاوت است. ترومبوز به منظور جبران نقصی که روش استاندارد سولومبرا مستقیماً با ترومبوس تماس نمیگیرد و به اثر حذف ترومبوز بهتری دست پیدا میکند، تکنیک ARTS بیشتر بر روی آن بهبود یافت. پیشرفت اصلی این است که انتهای پروگزیمال نیاز به استفاده از کاتتر هدایت کننده بالون دارد و کاتتر آسپیراسیون در حین آسپیراسیون به انتهای پروگزیمال ترومبوس نزدیک است. برخلاف روش استاندارد سولومبرا، استنت را می توان به داخل کاتتر آسپیراسیون عقب کشید و کاتتر آسپیراسیون را می توان در محل برای مکش نگه داشت. استنت بازیابی و کاتتر آسپیراسیون نیز می تواند به طور همزمان از بدن خارج شود. فناوری ARTS مستلزم آن است که استنت ترومبکتومی و کاتتر آسپیراسیون به عنوان یک سیستم واحد خارج شوند. مطالعات زیادی در مورد فناوری Solumbra در کشورهای خارجی انجام شده است. برخی از مطالعات تأثیر تبدیل از فناوری ADAPT به فناوری Solumbra را بر روی نرخ کانالسازی مجدد ارزیابی کردهاند و دریافتند که تبدیل به فناوری Solumbra میتواند نرخ کانالسازی مجدد را تا 13.3 درصد افزایش دهد. و هر چه قطر رگ مسدود شده بیشتر باشد، احتمال استفاده از استراتژی تبدیل بیشتر خواهد بود. همچنین به بیمارانی با عروق مسدود شده با قطر زیاد و بار ترومبوز بزرگ پیشنهاد میشود، ممکن است اولویتبندی مستقیم تکنیک Solumbra مناسبتر باشد.
تکنیک ADAPT به روش ترومبکتومی با آسپیراسیون مستقیم به عنوان روش ترجیحی اشاره دارد. در روزهای اولیه، عمل استاندارد ADAPT این بود که قسمتی از ترومبوز را با کاتتر آسپیراسیون مکش می کرد و سپس کاتتر و ترومبوز را به طور کلی خارج می کرد. مزیت آسپیراسیون این است که تنها بخشی از ترومبوز توسط نوک کاتتر مکیده می شود و بدنه اصلی ترومبوز که در خارج قرار دارد ممکن است در هر زمان شکسته شود. در حالی که ترومبوس استنت رتریور کل ترومبوز را رفع می کند. این همچنین نشان می دهد که استنت ترومبکتومی یک روش موثر جدید برای درمان اندوواسکولار در آن زمان است، نه آسپیراسیون. با این حال، با بهبود و جایگزینی کاتتر آسپیراسیون، کاتتر آسپیراسیون جدید توانایی بهتری برای استقرار و لومن بزرگتر دارد که ظرفیت آسپیراسیون قوی تری را فراهم می کند. و بیشتر ترومبوزها را می توان مستقیماً از محل اصلی از کاتتر خارج کرد. روش کار استاندارد آن نیز پس از تماس با ترومبوز و مکش مداوم فشار منفی به کاتتر آسپیراسیون فعلی تغییر یافته و ترومبوز از بدن مکیده می شود تا فشار منفی از بین برود و جریان خون دوباره برقرار شود. مگر اینکه آمبولی های سازمان یافته با حجم زیاد و بافت سخت را نتوان به طور کامل از بدن از کاتتر مکیده کرد، این وضعیت باید در اسرع وقت به روش سولومبرا تبدیل شود. ممکن است بهتر باشد که بدن به طور کلی از طریق گیره ثابت دوگانه کاتتر آسپیراسیون با استنت رتریور خارج شود.