در بیش از صد سال گذشته، مردم تعداد زیادی از مواد آمبولیک را برای درمان بیماریهای عروقی یا بیماریهای هیپرواسکولار در ناحیه کرانیوسرویکال امتحان کردهاند. در سال 1904، دکتر داوبارن آمبولیزاسیون تومورهای بدخیم سر و گردن را با استفاده از ماده مایع مخلوط موم سفید و ژل نفتی گزارش کرد. در سال 1930، بروکس برای اولین بار سینوس کاروتید-کاورنوس را با برش های عضلانی از طریق شریان کاروتید آمبولیز کرد.
سی سال بعد، در سال 1960، لوسن هاپ و اسپنس اولین مورد آمبولیزاسیون AVI در بدن را گزارش کردند. آنها شریان کاروتید مشترک را از طریق جراحی در معرض دید قرار دادند و از ذرات لاستیک سیلیکونی به عنوان ماده آمبولی برای آمبولیزاسیون استفاده کردند. نقطه عطف دیگر در نوررادیولوژی مداخله ای این است که در دهه 1960، سربیننکو برای اولین بار از یک بالون جداشدنی برای درمان استفاده کرد و تجربه خود را در درمان فیستول سینوس کاروتید-کاورنوس با بالون جداشدنی در سال 1974 منتشر کرد. در همان زمان، مردم شروع به استفاده از ژلاتین کردند. اسفنج به عنوان ماده آمبولیزاسیون، که همچنین برای اولین بار در درمان سینوس غار کاروتید در سال 1964 مورد استفاده قرار گرفت. پلی وینیل الکل (PVA) به عنوان ماده آمبولیزاسیون در سال 1974 آغاز شد، در ابتدا به شکل یک اسفنج، و در حال حاضر. تمام PVA مورد استفاده برای آمبولیزاسیون به صورت گرانول است.
در سال 1976، حلقه های الاستیک استیل ضد زنگ Gianturco به عنوان مواد آمبولی مداخله ای شروع به استفاده کردند و با موفقیت برای آمبولیزاسیون وریدی DAW و فیستول سینوس غاردار کاروتید مورد استفاده قرار گرفتند. پس از آن، مردم بهبودهای زیادی در شکل و مواد سیم پیچ فنری انجام دادند، که در میان آنها انقلابی ترین تغییر سیم پیچ فنر الکترولیتی قابل بازیافت است که با موفقیت توسط Guglielmi و همکاران توسعه یافت. در سال 1991. پس از آن، تعداد زیادی کویل جداشدنی یکی پس از دیگری بیرون آمدند، که نه تنها به طور موثر درمان آمبولیزاسیون مداخله ای آنوریسم های داخل عروقی را ترویج کردند، بلکه به طور گسترده در درمان پلانجر مداخله ای ناهنجاری های عروقی مغز مورد استفاده قرار گرفتند. علاوه بر این، در طول توسعه مداخله عصبی، میکروسفرهای سخت خشک منجمد، لختههای خون اتولوگ، میکروسفرهای آلژینات سدیم، میکروسفرهای هیدروژل، میکروکرههای پلی ساکارید، میکروکرههای فولاد ضد زنگ، میکروکرههای ژلاتین دیاتریزوات آمین، قطعات ابریشم، پودر ذرات سفید سفید، و غیره سعی شده است به عنوان مواد آمبولیزاسیون استفاده شود.
مواد آمبولی ذکر شده در بالا همگی مواد آمبولی جامد هستند. مزیت این است که تزریق با زمان محدود نمی شود. هنگامی که میکروکاتتر به طور کامل در جای خود قرار نگرفته باشد، آمبولیزاسیون هنوز قابل انجام است. فرآیند تزریق نسبتاً ساده است و کنترل آن آسان است. معایب عمدتا در دو جنبه نهفته است. یکی اینکه ذرات نه خیلی کوچک باشند و نه خیلی کوچک. اگر بیش از حد بزرگ باشد، فقط می تواند انتهای پروگزیمال نزدیک را آمبولیزه کند و نمی تواند وارد ضایعه انسدادی گروه عروق خونی بدشکل شود. اگر خیلی کوچک باشد به راحتی وارد سیستم وریدی می شود و باعث آمبولی ریه یا آمبولی AVM می شود. انسداد زودرس، بنابراین یک میکروکاتتر با قطر بزرگتر برای زایمان و تزریق مورد نیاز است. برای AVM، میکروکاتتر آمبولیزاسیون ترانس شریانی نمی تواند به طور ایده آل وارد توده ناهنجاری شود یا به آن نزدیک شود، و ماده آمبولیک تنها می تواند شریان تغذیه را مسدود کند، که فقط شبیه بستن شریان تغذیه است و نمی تواند به گروه ناهنجاری آمبولیزه شود. دوم، ضایعات درمان شده با مواد آمبولیزاسیون پس از جامد، مستعد ایجاد مجدد کانال هستند. از یک طرف، بیشتر مواد آمبولیزاسیون جامد خود یا ترومبوز تشکیل شده پس از آمبولیزاسیون جذب می شوند. باز بودن رگ های خونی و ناهنجاری عروقی را تامین می کند. بر اساس دلایل فوق، بیشتر مواد آمبولی جامد فقط برای آمبولیزاسیون قبل از عمل ناهنجاری های عروقی مغز استفاده می شود.
یک ماده آمبولیک ایده آل باید موثر، قابل کنترل و ایمن باشد. به طور خاص، باید ویژگی های زیر را داشته باشد: 1) دید. 2) سیالیت کافی، و می تواند از طریق کوچکترین کالیبر میکروکاتتر تزریق شود. 3) دارای یک واکنش التهابی خاص است که باعث می شود ساختار رگ خونی آمبولی شده برای همیشه مسدود شود. 4) هیچ گونه عوارض سمی و جانبی بر روی بافت های طبیعی اطراف از جمله اثرات سرطان زا طولانی مدت ندارد. 5) بدست آوردن آن آسان و نسبتاً ارزان است.
ماده آمبولی مایع دارای قابلیت ترشوندگی است و می تواند در توده تغییر شکل آمبولیزه شود، بنابراین به احتمال زیاد دارای ویژگی های ماده آمبولی ایده آل است که در بالا ذکر شد. در اواخر دهه 1970، مردم شروع به کشف تدریجی کاربرد مواد آمبولی مایع در آمبولی AVM مغزی کردند و به طور مداوم مواد آمبولی مایع جدید را توسعه دادند.از لحاظ تاریخی، مواد آمبولی مایع عمدتاً شامل دو دسته میشوند: عوامل اسکلروزکننده عروق و مواد آمبولیک انسداد عروق.
عوامل آنژیواسکلروتیک عمدتاً شامل اتانول و سدیم تترادسیل سولفونات هستند که عمدتاً برای درمان تزریق مستقیم ناهنجاریهای وریدهای سطحی استفاده میشوند که میتوانند سلولهای اندوتلیال را تخریب کنند، تشکیل ترومبوز را تقویت کنند و ضایعه را آتروفی کنند. در سال 1997، Yakes برای اولین بار مطالعه ای در مورد آمبولیزاسیون ناهنجاری های عروق مغزی داخل جمجمه با اتانول خالص منتشر کرد. از میان 17 مورد درمان شده، به طور متوسط 13 ماه آنژیوگرافی نشان داد که 7 بیمار تنها با تزریق اتانول خالص بهبود یافته اند. با این حال، خطرات تزریق اتانول، استناد پیشرفت آن را محدود می کند. در مورد گزارش شده توسط Yakes، 8 بیمار دارای عوارض بودند، اگرچه اکثر آنها گذرا بودند. عوارض جانبی اتانول عمدتاً ناشی از مسئولیت مستقیم بافتی آن است که می تواند باعث زخم پوست، نکروز مخاطی و آسیب دائمی عصبی شود. هنگامی که برای آمبولیزاسیون AVM داخل جمجمه ای استفاده می شود، به طور قابل توجهی ادم بافت مغزی اطراف ضایعه را تشدید می کند و باعث آسیب گذرا یا دائمی می شود. نقایص عصبی جنسی علاوه بر این، تزریق انبوه اتانول می تواند منجر به نارسایی قلبی عروقی شود. با توجه به مسائل ایمنی، اگرچه میزان انسداد AMI در این مطالعه بسیار بیشتر از سایر مواد آمبولی در همان زمان بود، اما آمبولیزاسیون عوامل اسکلروتیک عروقی مانند اتانول به طور گسترده مورد استفاده قرار نگرفته است.
در سال 1975، سانو استفاده از پلیمرهای سیلیکون را برای آمبولیزاسیون AVMهای داخل جمجمه ای گزارش کرد که گزارش قبلی از مواد آمبولیزاسیون مایع شبه انسداد عروقی بود. بعداً، برنشتاین از مخلوطی از کوپلیمر سیلیکونی با ویسکوزیته کم و پودر بزرگ برای آمبولیزاسیون، همراه با استفاده از یک بالون دو لومن استفاده کرد، که میتواند به ماده آمبولیزاسیون اجازه دهد تا وارد رگ خونی کوچک انتهایی شود. همچنین مواد آمبولیک مایع را تا حدودی قابل کنترل می کند. از دهه 1970، مواد آمبولیک سیانوآکریلات که توسط n-Butyl cyanoacrylate (NBCA) نشان داده می شود، در آمبولیزاسیون ناهنجاری های عروقی داخل جمجمه استفاده شده است و به تدریج جایگزین کوپلیمرهای سیلیکونی ذکر شده در بالا می شود. به عنوان مهم ترین ماده آمبولی برای ناهنجاری های عروقی مغز، دهه هاست که مورد استفاده قرار می گیرد. در اواخر دهه 1990، یک شرکت آمریکایی Onyx، نوع جدیدی از مواد آمبولیک مایع را توسعه داد. به دلیل خواص قابل کنترل خوب، اونیکس به تدریج تبدیل به یک ماده آمبولیک مایع پرکاربرد شده است. سیستم آمبولیک مایع گدازه ای که از NeuoSafe تولید می شود از نظر نتایج بالینی همانند Onyx است.
در مقایسه با مواد آمبولی جامد، مواد آمبولی مایع انسدادی عروقی را می توان به طور یکنواخت در رگ های خونی هدف پر کرد و در نتیجه احتمال کانالیزاسیون مجدد عروقی و آمبولیزاسیون دائمی را کاهش داد. از سوی دیگر، آمبولی مایع ممکن است مستقیماً به توده ناهنجار تزریق شود تا به هدف آمبولیزاسیون واقعی ضایعه و درمان ضایعه دست یابد. در حال حاضر، مواد آمبولی مایع جایگزین مواد آمبولی جامد به عنوان ماده ارجح برای آمبولیزاسیون ناهنجاریهای عروق مغزی شدهاند. مواد آمبولی جامد در موارد نادر به عنوان مواد مکمل استفاده می شود. مواد آمبولی مایع وازو انسداد را می توان با توجه به ویژگی های آنها به دو نوع مواد آمبولی مایع چسبنده و مواد آمبولی مایع غیر چسبنده تقسیم کرد. سیستم آمبولی مایع لاوا تولید شده از NeuoSafe مواد آمبولی مایع غیرچسبنده است.