روش های مداخله ای عصبی به یک جزء ضروری در مدیریت بسیاری از بیماری های داخل جمجمه ای از آنوریسم های شریانی تا ناهنجاری های شریانی وریدی تبدیل شده اند. از جمله تصمیمات حیاتی که یک متخصص عصب مداخله گر باید بگیرد، انتخاب یک عامل آمبولیک مناسب است. دو مورد از پرمصرف ترین عوامل آمبولیک عبارتند از اتیل وینیل الکل مایع آمبولیک (EVOH) و N-Butyl Cyanoacrylate (NBCA). هر دوی این عوامل مزایا و محدودیت های مربوط به خود را دارند. هدف این مقاله مقایسه EVOH و NBCA و تعیین اینکه کدام یک انتخاب بهتر برای روش های مداخله عصبی است.
عوامل آمبولیک مایع EVOH کوپلیمرهای آبگریز، زیست سازگار، غیر چسبنده و به آرامی تجزیه پذیر اتیلن-وینیل الکل هستند که به طور موثر جریان شریانی بخش رگ مورد نظر را مسدود می کنند. استفاده از عوامل EVOH خطر آمبولیزاسیون غیر هدف را کاهش می دهد و کنترل بهتری بر تراکم و میزان آمبولیزاسیون ایجاد می کند. زمان پلیمریزاسیون EVOH نسبتا طولانیتر است، که نیاز به احتیاط در هنگام تزریق محصول دارد زیرا مهاجرت ناخواسته عامل آمبولیک ممکن است رخ دهد. برای افزایش غلظت عامل آمبولیک و در عین حال حفظ ویسکوزیته مناسب، مراحل دستکاری اضافی لازم است. تخصص و تجربه تشریحی و رویه ای هنگام استفاده از عوامل آمبولیک EVOH ضروری است. عوامل EVOH توسط FDA برای درمان ضایعات عروقی داخل جمجمه و همچنین ناهنجاری های شریانی وریدی ریوی تایید شده اند.
N-Butyl Cyanoacrylate (NBCA) یک عامل آمبولیک مایع سریع و قوی است که در تماس با خون به سرعت پلیمریزه می شود. NBCA یک ترکیب چسبنده است که آن را در هدف قرار دادن عروق کوچک و پرپیچ و خم و در کاهش میزان خونریزی مجدد به ویژه در موارد ناهنجاری شریانی وریدی و فیستول های شریانی دورال بسیار موثر می کند. زمان پلیمریزاسیون NBCA نسبتاً کوتاهتر است، که زمان مداخله گر را برای تغییر موقعیت کاتتر و تزریق عامل آمبولیک محدود می کند. علاوه بر این، NBCA بسیار ویسکوز است، به مراحل اختلاط تخصصی و فرآیندهای کنترل دما نیاز دارد تا قوام مناسب خود را حفظ کند و در عین حال خطر آسیب بافت مجاور و آمبولیزاسیون غیر هدف را به حداقل برساند. اسمطالعات نشان داده اند که EVOH مزایای طولانی مدت در انسداد شریان های بزرگ و دیسپلاستیک دارد در حالی که خطر آمبولیزاسیون غیر هدف را به حداقل می رساند.
از نظر ایمنی رویه، هر دو EVOH و NBCA خطر آمبولیزاسیون پایینی دارند. با این حال، EVOH درجه قابل توجهی از ادم مغزی بیش از حد متراکم را تا 14 روز پس از تزریق نشان می دهد، که ممکن است باعث خونریزی داخل جمجمه تاخیری شود. در مورد NBCA، خطر نکروز بافتی و آمبولیزاسیون غیر هدفمند بیشتر است. استفاده از NBCA در هنگام تجویز در نواحی ساقه ای نیاز به احتیاط بیشتری دارد، زیرا امکان مهاجرت ناخواسته به نخاع می تواند رخ دهد.
به طور خلاصه، هر دو عامل مزایا و محدودیت های مربوط به خود را دارند. EVOH زمان پلیمریزاسیون طولانیتری دارد و نیاز به رسیدگی دقیق دارد، که ممکن است برای برخی مداخلهگران چالش برانگیز باشد. از سوی دیگر، NBCA زمان پلیمریزاسیون کوتاه تری دارد، اما کنترل سرعت جریان، به ویژه در کشتی های پرپیچ و خم، می تواند چالش برانگیز باشد. با توجه به نقش مهم عوامل خارجی، مانند نوع روش، عوامل بیمار، مزایا و محدودیتهای هر دو عامل، یک بررسی دقیق و رویکرد فردی به مداخلهگران کمک میکند تا یک عامل آمبولیک بهینه را برای بیماران خود انتخاب کنند.