کویلینگ اندوواسکولار و کلیپینگ میکروسرژیکال دو مورد از رایج ترین روش های جراحی هستند که برای درمان آنوریسم های مغزی استفاده می شوند. هدف هر دو روش جلوگیری از پارگی آنوریسم است که می تواند منجر به خونریزی زیر عنکبوتیه کشنده شود. در این مقاله به تفاوت های این دو روش و مزایا و معایب مربوط به آنها می پردازیم.
کویلینگ اندوواسکولار یک روش کم تهاجمی است که شامل قرار دادن کاتتر در شریان فمورال، هدایت آن به سمت آنوریسم و سپس پر کردن آنوریسم با سیم پیچ های فلزی ریز است. این سیم پیچ ها آنوریسم را مسدود می کنند و از ورود جریان خون به آن جلوگیری می کنند و خطر پارگی را کاهش می دهند. این روش را می توان تحت بی حسی موضعی انجام داد و بیماران معمولاً به سرعت بهبود می یابند و کمترین ناراحتی را تجربه می کنند. کویلینگ اندوواسکولار نسبت به کلیپینگ میکروسرجری تهاجمی کمتری دارد و بنابراین خطر عوارضی مانند عفونت و خونریزی بعد از عمل کمتر است.
از طرف دیگر، بریدن میکروسرجری شامل باز کردن جمجمه و آشکار کردن مستقیم آنوریسم است. هنگامی که آنوریسم قابل مشاهده است، جراح مغز و اعصاب از یک گیره کوچک برای بستن پایه آنوریسم استفاده می کند و از جریان خون به داخل آن جلوگیری می کند. این روش تهاجمی تر از کویلینگ اندوواسکولار است و نیاز به بیهوشی عمومی دارد. با این حال، کلیپینگ میکروسرژیکال برای مدت طولانی تری نسبت به کویلینگ اندوواسکولار وجود داشته است و سابقه موفقیت طولانی تری دارد. علاوه بر این، قیچی با میکروجراحی در بستن کامل آنوریسم و کاهش خطر رشد مجدد موثرتر است.
انتخاب بین کویلینگ اندوواسکولار و کلیپینگ میکروسررجیکال به عوامل مختلفی مانند اندازه و محل آنوریسم، سن و سلامت کلی بیمار و تجربه و ترجیح تیم جراحی مغز و اعصاب بستگی دارد. در برخی موارد، کویلینگ اندوواسکولار ممکن است عملی یا موثر نباشد و قیچی با میکروسرجری ممکن است تنها گزینه باشد. در موارد دیگر، در صورتی که آنوریسم کوچک باشد و در ناحیه کمتر بحرانی مغز قرار گرفته باشد، کویلینگ درون عروقی ممکن است روش ارجح باشد.
علیرغم تفاوتهایشان، هر دو کویلینگ اندوواسکولار و کلیپینگ میکروسرجری در پیشگیری از پارگی آنوریسم و بهبود نتایج بیماران مؤثر هستند. بیمارانی که تحت هر یک از روشها قرار میگیرند، میتوانند انتظار داشته باشند که مراقبتهای بعد از عمل و پیگیریهای تیم جراحی مغز و اعصاب خود را دریافت کنند تا اطمینان حاصل شود که آنوریسم به طور موثر درمان شده است و پیشرفت به سمت بهبودی در حال انجام است.
به طور خلاصه، هیچ پاسخ درستی برای انتخاب بین کویلینگ اندوواسکولار و کلیپینگ میکروسررجیکال وجود ندارد. تصمیم باید بر اساس نیازهای فردی بیمار و تخصص تیم جراحی مغز و اعصاب گرفته شود. هر دو روش مزایا و معایب خود را دارند، اما در نهایت ثابت شده است که هر دو در کاهش خطر پارگی کشنده آنوریسم و بهبود کیفیت زندگی بیماران موثر هستند.