سکته مغزی عامل اصلی مرگ و میر و ناتوانی در سراسر جهان است که 11.8 درصد از کل مرگ و میرها را به خود اختصاص می دهد و دومین علت شایع مرگ در بیماران بالای 60 سال است. سکته مغزی ایسکمیک حاد که تقریباً 87 درصد از موارد سکته مغزی را تشکیل می دهد، در اثر انسداد شریان مغزی ایجاد می شود. ترومبکتومی فوری درمان ارجح برای سکته مغزی ایسکمیک حاد در عرض شش ساعت پس از شروع علائم است. در میان روش های مختلف ترومبکتومی، تکنیک SWIM که شامل استفاده از استنت رتریور و کاتترهای میانی است، به طور گسترده در عمل بالینی استفاده می شود.
تکنیک SWIM برای جمع آوری ترومبوز برداشته شده و جلوگیری از آمبولیزاسیون استفاده می شود. هدف این گزارش بررسی کاربردهای تکنیک SWIM در ترومبکتومی اورژانس است.
تعریف تکنیک SWIM
تکنیک SWIM یک اصطلاح عمومی است که به انواع وسایل و ابزار پزشکی، از جمله استنت رتریور، کاتتر میانی و سایر مواد مرتبط اشاره دارد. این یک روش پیشرفته و کارآمد برای انجام ترومبکتومی در یک بیمار سکته مغزی ایسکمیک حاد است. به زبان ساده، استفاده ترکیبی از استنت رتریور و کاتترهای میانی برای دستیابی به نتیجه ترومبکتومی بهینه است.
چگونه کار می کند؟
تکنیک SWIM شامل دو مرحله اساسی است. اولین مورد استفاده از کاتتر میانی است که به داخل رگ خونی وارد شده و به داخل ترومبوس منتقل می شود و کانالی برای استنت بازیابی ایجاد می کند. مورد دوم استفاده از استنت رتریور است که ترومبوز را گرفته و آن را از رگ خونی بیرون می کشد. استنت رتریور در اطراف یک میکروکاتتر نصب شده و در امتداد کانال کاتتر میانی پیش رفته است. با استفاده از این روش می توان جریان خون را حفظ کرد و خطر آمبولیزاسیون دیستال را به حداقل رساند.
پیشرفت های تکنیک SWIM
تکنیک SWIM نسبت به سایر روش های ترومبکتومی دارای مزایا و مزایای متعددی است. اولاً، میتواند به طور قابل اعتمادی لختهها را در دستگاه جمعآوری کرده و به دام بیاندازد که منجر به نرخ موفقیت بالای ترومبکتومی میشود. ثانیا، می تواند ایمنی رویه را با به حداقل رساندن خطر آمبولیزاسیون دیستال بهبود بخشد. در نهایت، می تواند ترومبکتومی سریع و کارآمد را تضمین کند، که منجر به نرخ بالایی از نتایج بالینی خوب می شود.
عوامل موثر بر تکنیک SWIM
کاتتر میانی جزء حیاتی تکنیک SWIM است، زیرا طراحی و اندازه آن می تواند بر میزان موفقیت تأثیر بگذارد. به عنوان مثال، اندازه کاتتر میانی کوچکتر ممکن است خطر تکه تکه شدن لخته و آمبولیزاسیون دیستال را افزایش دهد، در حالی که اندازه بزرگتر ممکن است مانع دسترسی استنت رتریور به ترومبوز شود. علاوه بر این، انتخاب استنت بازیابی میتواند بر میزان موفقیت تکنیک SWIM نیز تأثیر بگذارد. یک مطالعه اخیر نشان داد که استنت رتریور با قطر بزرگتر نرخ کانالیزاسیون مجدد و نتایج بالینی بهتری نسبت به آنهایی با قطر کمتر داشت.
تجربه بالینی تکنیک SWIM
مطالعات بالینی متعددی اثربخشی تکنیک SWIM را ثابت کرده است. یک مطالعه اخیر که در چین انجام شد، روش SWIM و سایر روشهای ترومبکتومی را در بیماران سکته مغزی ایسکمیک حاد مقایسه کرد. نتایج نشان داد که SWIM با سرعت عروق خونی بالاتر، زمان ترومبکتومی کوتاهتر و عوارض کمتر همراه بود. علاوه بر این، تکنیک SWIM همچنین با نتایج بالینی بهتری مانند نرخ مرگ و میر کمتر، بروز بیشتر زندگی مستقل و نرخ ناتوانی کمتر همراه بود.
نتیجه
تکنیک SWIM به یک تکنیک ضروری برای ترومبکتومی در سکته مغزی ایسکمیک حاد تبدیل شده است. انعطافپذیری و قابلیت اطمینان آن، آن را به درمانی برجسته برای دستیابی به نرخهای بالای کانالسازی مجدد و نتایج بالینی خوب تبدیل میکند. تحقیقات آینده باید بر روی بهینه سازی طراحی کاتتر میانی و استنت بازیابی برای بهبود اثربخشی و ایمنی تکنیک SWIM ادامه یابد. علاوه بر این، در کار بالینی عملی، پزشکان باید به انتخاب تکنیک مناسب توجه کنند و تجربیات بالینی را برای ارزیابی اثربخشی و مزایای تکنیک SWIM ترکیب کنند.